o dżungli pisałem już podczas relacji z Meksyku. bujna, wilgotna i lepka zieleń towarzyszyła nam niemal przez cały wypad centralno-amerykański. trochę mniej było jej w Belize, ale w Gwatemali ponownie uderzyła w nas całą swoją mocą, urokiem i tajemniczością. zdaję sobie sprawę, że nasze kontakty z tym niebezpiecznym światem były tylko przelotne i nijak nie da się tego porównywać do wypraw opisywanych w książkach podróżniczych. jednak dane nam było przedzierać się przez nią przez wiele godzin, spotkać zwierzęta i wdychać słodkawy zapach rozkładających się roślin. poniżej kilka ujęć z Gwatemali..

..to, co dajesz, wraca do ciebie zwielokrotnione..

powiedziałem do chłopaków w trakcie przytępienia charakteru ogólnego. zniżyłem głos, by nadać swojej hipotezie większego autorytetu i dodałem: i nieważne o jaki czynnik chodzi -- natura ludzka, w gruncie rzeczy, nie jest taka zła. kumple spojrzeli na mnie w ponurym milczeniu, co też za ideę fixe umyśliłem sobie znowu. jeden narysował kółko na czole, drugi ponownie napełnił ponownie puste kieliszki, reszta zastosowała jakże typowy męski trick: chromolenia wszystkiego po całości i uciekania od sprawy. a ja tam i tak wiem swoje. świat wydaje sie lepszy w połowie kubka gorącej kawy.